Flamenco al 4

Rumba flamenca, zwana też Rumba Gitana. Zalotna i bardzo radosna w charakterze w sowich korzeniach sięga muzyki i rytmów afroamerykańskich. W XXw. została przywieziona do Kadyksu z Kuby, wzbogacona o brzmienie typowe dla muzyki karaibskiej i tym samy na stałe wpisała się w nurt palos de Ida y vuelta. Wykonywana w rytmie na 4, porównywana do kubańskiego stylu guaracha, jest niezwykle taneczna i żywiołowa.

Flamenco al 12

Tangos zaliczane do stylów flamenco festero, co oznacza, że jest śpiewany i tańczony przede wszystkim na fiestach, w radosnej atmosferze zabawy. Każdemu daje swobodę improwizacji, zarówno w śpiewie, jak i w tańcu. Wykonywane jest również jako finał Tientos por Tangos i Tarrantos.

Jedna z teorii mówi, że tangos został przywieziony do Kadyksu z Kuby, skąd zaczerpnął zmysłowość ruchów i żywiołowy charakter. Nazwa tego palo łączona jest z onomatopeją „tang” naśladującą dźwięk bębnów, które oddaje charakterystyczny pulsujący compás w rytmie na 4. Ten „taniec czarnoskórych niewolników” pojawił się w Andaluzji ok.XVIII w., kultywowany później w Grenadzie oraz w sewilskiej dzielnicy Triana. Po dzień dzisiejszy jest jednym z najbardziej tradycyjnych i najczęściej wykonywanych utworów flamenco.

Tecnica (open level)

Alegrías lekka i radosna w charakterze pieśń z rodziny Cantiñas, obok takich form jak Mirabras, Caracoles czy Romeras. Za kolebkę tego stylu uważa się słoneczne i portowe miasto Kadyks, położone w południowo – zachodniej Hiszpanii.  Powstała z połączenia tamtejszej muzyki i arragońskiej joty. Wykonywana w compás liczonym na 12 z charakterystycznym i wdzięcznym zaśpiewem „ti ti ti ri tran tran tarn”, charakter tańca i słowa zwrotek często nawiązują do charakteru i sposobu życia tego portowego miasta.

 

Bulerías potocznie nazywana „królową fiest”, to najpopularniejszy styl flamenco festero, wykonywany (obowiązkowo i z wielką przyjemnością) podczas fiest i na zakończenie koncertów jako sławienne fin de fiesta, ale też jako zamknięcie innych utworów, jak np. Soleá por bulería.

Etymologia słowa bulería pozostaje dyskusyjna, jednak najpewniej kojarzona jest ze słowem burlería (z hiszp.żart, psota).  I zarówno żart, jak i rwetes wielu będzie kojarzyć z buleríą, z jej często prześmiewczą naturą, a także rytmicznym klaskaniem i okrzykami (jaleo).  Żywiołowa Bulería, radosna i różnorodna w charakterze, od wykonawców wymaga sztuki improwizacji, najlepiej przetykanej elementami humoru, a nawet komizmu.

Dzisiaj liczona na 12, ale w swoich początkach liczona na 6, i w takiej formie najczęściej spotykamy ją do dziś w Jerez i Kadyksie, kolebce tego stylu. Mówi się, że ten Kto umie tańczyć Bulerías, umie tańczyć flamenco!  Podobnie jak Tangos uczona jest w formie pataítas.

 

Zapateado, czyli praca stóp. Zajęcia służą wypracowaniu poprawnej techniki stepowania, która obejmuje czyste i dokładne uderzenie ‚palec/pięta’, osadzenie stepu w rytmie, koordynację pracy rąk i stóp. Regularne ćwiczenie techniki wzmacnia nogi i umożliwia nabranie przysłowiowej ‚prędkości w nogach’ oraz umiejętność zabawy rytmem (zwolnienie, przyśpieszenie i contratiempo).